ویروس Ranavirus یکی از پاتوژن‌های (عامل بیماری) مهمی است که جامعه‌ دوزیستان را تهدید می‌کند. اولین گزارش مربوط به این بیماری در اوایل سال 1980 میلادی ارائه شده است.از آنجا که تعداد مرگ و میر ناشی از آلودگی به این ویروس بسیار زیاد است تنها قورباغه‌های کمی ‌در اجتماعات آلوده به این ویروس زنده می‌مانند.

این موضوع باعث می‌شود تا قورباغه‌‌های باقیمانده هنگام جفتگیری به دنبال جفت‌هایی آلوده همچون خودشان باشند.در نتیجه در اجتماع آلوده یک نوع رابطه معین به‌وجود می‌آید، اگر چه این رابطه شکل فزاینده‌ای به خود نمی‌گیرد. به دلیل انتخاب این استراتژی ارتباط قورباغه‌های آلوده با دیگر جوامع کاهش می‌یابد.

در نبرد برای جفتگیری بین قورباغه‌های مریض و سالم، قورباغه‌های سالم شانس بیشتری در یافتن جفت‌های سالم دارند و قورباغه‌های مریض را هم به حال خودشان وا می‌گذارند تا با یکدیگر جفتگیری کنند.

این قورباغه‌ها همچنین می‌توانند جفتشان را بر اساس MHC (گروهی از ژن‌ها که سیستم ایمنی بدن در برگیرنده آنهاست) انتخاب کنند. این یک تغییر اساسی در رفتار غریزی قورباغه‌هاست، چرا که معمولا قورباغه‌ها به شکل تصادفی جفتشان را انتخاب می‌کنند.

انتخاب همسر براساس نوع MHC در دیگر گونه‌ها هم غیرمعمول نیست. مطالعات نشان می‌دهد که تعدادی از مهره‌داران مانند انسان ممکن است از این روش برای انتخاب همسر آینده استفاده کنند و ایمنی خودشان را در برابر بیماری‌ها افزایش دهند.نتایج این تحقیق می‌تواند باعث تغییر نگرش ما به مدیریت بیماری‌ها در حیوانات شود. محققان معتقدند قدم بعدی این است که با زیر نظر گرفتن قورباغه‌ها طی یک سال بفهمند چگونه در این زمان میزبان و پاتوژن به یکدیگر واکنش نشان می‌دهند. تحقیقات بیشتر در آینده مشخص خواهد کرد که آیا براستی Ranavirus علت تغییر رفتاری در قورباغه‌های وحشی است یا خیر.